چرا اینترنت جهانی از کف اقیانوس می گذرد؟
ایزو وب: شاید تصور کنید بخش عمده ی ارتباطات میان قاره ها ازطریق ماهواره ها صورت می گیرد اما حقیقت متفاوت می باشد. بخش اصلی ارتباطات بین المللی اینترنت از کابل های فیبر نوری مدفون در کف اقیانوس ها عبور می کند.
به گزارش ایزو وب به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، بر اساس گزارش اتحادیه ی بین المللی مخابرات (ITU)، این کابل ها بالاتر از ۹۹ درصد ترافیک بین المللی داده را حمل می کنند.
دلیل اصلی، تلفیقی از ظرفیت خیلی بالا، سرعت، تاخیر کم و هزینه ی مناسب انتقال داده است. فیبر نوری می تواند حجم عظیمی از اطلاعات را با استفاده از پالس های نور منتقل کند و کابل ها مستقیماً دیتاسنترها و شبکه های مخابراتی قاره های مختلف را به یکدیگر متصل می کنند.
امروز بالاتر از ۵۰۰ سیستم ی کابل زیردریایی در جهان فعال است که در مجموع بالاتر از ۱٫۴ میلیون کیلومتر امتداد دارند. تقاضا برای این زیرساخت نیز بازهم درحال رشد است؛ طبق داده های TeleGeography، ظرفیت بین المللی اینترنت در سال ۲۰۲۵ به حدود ۱٬۸۳۵ ترابیت برثانیه رسید.
چرا ماهواره جای کابل را نگرفته است؟ ماهواره ها برای اتصال مناطق دورافتاده و ایجاد مسیرهای پشتیبان خیلی مهم اند؛ اما برای انتقال حجم عظیم داده میان قاره ها هنوز کابل ها انتخاب اصلی هستند. کابل فیبر نوری می تواند حجم خیلی بیشتری از داده را با تاخیر پایین تر جابه جا کند لذا سرویس هایی مانند رایانش ابری، تراکنش های مالی، ارتباطات دولتی و سرویسهای آنلاین به شبکه ی زیردریایی وابستگی شدیدی دارند.
کابل ها فقط رشته ای از فیبر نیستند. بخش های مختلف آنها برای محافظت از فیبرهای نوری در مقابل فشار، خوردگی و کارهای انسانی و دریایی طراحی شده اند و در طول مسیر نیز تجهیزات تقویت کننده ی سیگنال قرار می گیرد تا داده بتواند مسافت های خیلی طولانی را طی نماید. ساخت و راه اندازی یک کابل زیردریایی جدید نیز می تواند بالاتر از دو سال زمان ببرد.
البته قرارگرفتن زیر اقیانوس به معنای مصون بودن نیست. ماهیگیری، لنگر انداختن کشتی ها، کارهای کف دریا، زمین لرزه و فرسودگی می توانند به کابل ها لطمه بزنند. ITU می گوید هر سال بالاتر از ۲۰۰ اختلال در کابل های زیردریایی در سرتاسر جهان گزارش می شود و گزارش سال ۲۰۲۵ این سازمان نشان میدهد حدود ۸۶ درصد خرابی ها با کارهای انسانی مانند ماهیگیری و لنگر انداختن ارتباط دارند.
اهمیت این شبکه زمانی بیشتر مشخص می شود که یک کابل قطع شود. به طور معمول اینترنت جهان با یک قطع شدن از کار نمی افتد، چون کشورها و اپراتورها به چند مسیر و کابل مختلف متصل اند و ترافیک می تواند از مسیرهای جایگزین عبور کند. اما کشورهایی که به تعداد کمی مسیر وابسته اند، ممکنست با کاهش شدید ظرفیت و افزایش تاخیر مواجه شوند. ITU همین وابستگی جغرافیایی و تمرکز مسیرها را یکی از مهم ترین تهدیدهای زیرساخت جهانی می داند.
به همین دلیل، با وجود ظهور فناوری هایی مانند استارلینک و دیگر شبکه های ماهواره ای، کابل های زیردریایی بازهم ستون فقرات اینترنت بین المللی باقیمانده اند. شاید میلیاردها نفر هر روز اینترنت را بدون دیدن این زیرساخت استفاده کنند، اما پشت یک تماس ویدیویی، تراکنش بانکی یا ارسال فایل از کشوری به کشور دیگر، ممکنست داده ها از هزاران کیلومتر فیبر نوری در تاریکی مطلق کف اقیانوس عبور کرده باشند.
در حقیقت اینترنت جهانی تا حد زیادی روی چیزی بنا شده که حدودا هیچ گاه دیده نمی شود: یک شبکه ی عظیم شیشه ای در اعماق اقیانوس ها.
منبع: isoweb.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب