اینترنت پرو نمی تواند جایگزین اینترنت، بعد از پایان جنگ باشد
به گزارش ایزو وب، معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با تکیه بر این که «اینترنت پرو ابزار توسعه ای یا امتیاز ویژه نیست» اظهار داشت: اینترنت پرو یک راهکار اضطراری برای حفظ حداقل کارکرد اقتصاد دیجیتال در وضعیت بحران است و چارچوب آن هم خارج از وزارتخانه و در سطح تصمیم گیری های امنیتی کشور تعیین می شود و نمی تواند جایگزین اینترنت بعد از پایان جنگ باشد.
به گزارش ایزو وب به نقل از خبر آنلاین و بر طبق گزارش سیتنا، احسان چیت ساز، معاون سیاست گذاری و برنامه ریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات در گفتگو با ایلنا و در پاسخ به این سؤال که «آیا این وزارتخانه با طرح اینترنت «پرو» موافق است و اساساً جزییات این نوع دسترسی چیست؟» اظهار داشت: از منظر اقتصاد دیجیتال، اصل بنیادین این وزارتخانه، «دسترسی پایدار، با کیفیت و غیرتبعیض آمیز به اینترنت» برای همه مردم و کسب و کارها در وضعیت عادی است.
معاون وزیر ارتباطات با اشاره به اینکه هرگونه تفکیک دسترسی به اینترنت در وضعیت عادی، باعث اختلال در کارآیی بازار، کاهش نوآوری و تضعیف اعتماد عمومی خواهد شد، اظهار داشت: اما در وضعیت بحرانی (اعم از جنگ، تهدیدات امنیتی یا اختلالات گسترده)، مسئله از سطح سیاستگذاری توسعه ای به سطح «مدیریت ریسک ملی» منتقل می شود.
چیت ساز اضافه کرد: در این شرایط، بر مبنای مصوبات مراجع ذی صلاح همچون شورایعالی امنیت ملی، ممکنست سطوحی از مدیریت ترافیک یا محدودیت دسترسی اعمال شود. در همین چارچوب، آن چه تحت عنوان «اینترنت پرو» مطرح شده، در واقع یک مکانیسم تداوم خدمات (Business Continuity Mechanism) است که هدف آن ممانعت از توقف کامل فعالیتهای حیاتی اقتصادی و خدماتی در وضعیت بحران است.
معاون سیاست گذاری و برنامه ریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات با تکیه بر این که کسب و کارها به زیرساخت های ابری جهانی وابسته اند، اظهار داشت: بخش عمده ای از خدمات حیاتی (از جمله سرورها، پایگاه های داده، سامانه های پشتیبان گیری و ابزارهای تحلیل) بر بستر عرضه دهندگان بین المللی مانند AWS، Google Cloud و Azure اجرا می شوند. حتی در مواردی که داده ها در داخل کشور نگهداری می شوند، وابستگی به ابزارهای مدیریتی، بروزرسانی ها، یا خدمات مکمل خارجی بازهم پابرجا می باشد. در غیاب اینترنت، این زیرساخت ها عملا از دسترس خارج می شوند و امکان مدیریت، بازیابی یا مقیاس پذیری آنها از بین می رود.
چیت ساز اضافه کرد: از طرفی، معماری نرم افزارهای مدرن مبتنی بر APIها و میکروسرویس هاست که به طور گسترده از خدمات خارجی استفاده می نمایند. احراز هویت (OAuth، SSO)، ارسال ایمیل و پیامک، پردازش پرداخت، خدمات نقشه، تحلیل رفتار کاربران، و حتی برخی اجزای امنیتی از راه APIهای بین المللی عرضه می شوند. قطع اینترنت بین المللی سبب گسست در این زنجیره وابستگی می شود و به اصطلاح، «گراف وابستگی سیستم» فرو می ریزد؛ به شکلی که حتی اگر اجزای داخلی فعال باشند، خروجی غائی قابل استفاده نخواهد بود. بسیاری از آنهایی که در دوران جنگ، تلفن همراهشان آسیب دیده بود به علت قطعی اینترنت نتوانستند موبایل هوشمند خودرا راه اندازی کنند.
معاون وزیر ارتباطات در پاسخ به این سؤال که «آیا حوزه امنیت سایبری با قطع اینترنت صدمه نخواهد دید؟» اظهار داشت: در حوزه امنیت سایبری، وابستگی به اینترنت حتی حیاتی تر است. سامانه های امنیتی برای دریافت بروزرسانی ها، امضاهای بدافزار، داده های تهدید (threat intelligence) و وصله های امنیتی به منابع جهانی متکی هستند. مهم تر از آن، زیرساخت اعتماد دیجیتال یا PKI به شکل جهانی تعریف شده است. گواهی های SSL/TLS که امنیت ارتباطات را تضمین می کنند، نیازمند تمدید دوره ای، بررسی وضعیت اعتبار از راه پروتکل هایی مانند OCSP و CRL، و تعامل با مراکز صدور گواهی (Certificate Authorities) بین المللی هستند. در صورت قطع اینترنت بین المللی، امکان اعتبارسنجی این گواهی ها مختل می شود یا گواهی ها منقضی می شوند؛ بنابراین مرورگرها و سرویس ها ارتباط را ناامن تشخیص داده و آنرا مسدود می کنند. این مسئله می تواند حتی در صورت سالم بودن کامل زیرساخت داخلی، کل سرویس را از دسترس خارج کند.
بگفته چیت ساز، از منظر عملیات فنی و DevOps، اینترنت برای دسترسی به مخازن کد، رجیستری های نرم افزاری، کتابخانه های متن باز، بروزرسانی وابستگی ها و ابزارهای استقرار ضروری می باشد. خیلی از نرم افزارها در زمان اجرا یا استقرار به منابعی مانند GitHub، Docker Hub، PyPI، npm یا Maven وابسته اند. در وضعیت بحران، نیاز به اصلاح سریع باگ ها، انتشار نسخه های جدید و اعمال patchهای امنیتی افزایش می یابد؛ اما بدون اینترنت بین المللی، این چرخه متوقف می شود و سیستم ها در وضعیت صدمه پذیر باقی می مانند.
معاون سیاست گذاری و برنامه ریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات با اشاره به اینکه در حوزه اقتصاد دیجیتال، اتصال به بازارها و مشتریان جهانی هم یک اجبار فنی است، اظهار داشت: خیلی از کسب و کارها -حتی در سطح داخلی- به پلت فرم های بین المللی برای بازاریابی، فروش، تبلیغات، تحلیل داده یا ارتباط با مشتریان وابسته اند. ابزارهایی مانند Google Analytics، شبکه های تبلیغاتی، مارکت پلیس ها و پلت فرم های ابری هوش مصنوعی همگی نیازمند اتصال به اینترنت بین المللی هستند. قطع این اتصال نه فقط جریان درآمدی را مختل می کند، بلکه داده های تحلیلی و بینش های حیاتی برای تصمیم گیری را هم از بین می برد.
چیت ساز در مورد سایر صدمه های قطع اینترنت اظهار داشت: از طرفی، زنجیره تأمین دیجیتال در خیلی از صنایع ماهیتی فرامرزی دارد. ثبت سفارش، هماهنگی با تأمین کنندگان خارجی، رهگیری حمل و نقل، تبادل اسناد و مدیریت لجستیک به سامانه ها و پروتکلهای بین المللی وابسته است. در نبود اینترنت بین المللی، این زنجیره مبتلا به اختلال می شود و کسب و کارها دید خودرا نسبت به وضعیت تأمین و توزیع از دست می دهند، که این امر در وضعیت بحرانی می تواند به کمبود کالا یا اختلال در خدمات حیاتی منجر شود.
معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در مورد شبکه ملی اطلاعات هم اظهار داشت: شبکه ملی اطلاعات، حتی در بهترین حالت، تنها می تواند بخشی از کارکردهای داخلی را پوشش دهد، اما قادر به بازتولید اکوسیستم جهانی فناوری -شامل مراکز داده، زیرساخت های اعتماد، مخازن دانش، شبکه های توزیع محتوا و خدمات هوش مصنوعی- نیست. بنابراین، از منظر فنی، اینترنت بین المللی نه یک گزینه، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از معماری سیستم های مدرن است. در وضعیت بحرانی، قطع آن به معنای جدا شدن از شبکه ای است که منطق عملکرد، امنیت، و پایداری خیلی از کسب و کارها بر پایه آن شکل گرفته است؛ وضعیتی که می تواند به فروپاشی تدریجی یا حتی ناگهانی عملکرد سیستم های اقتصادی و دیجیتال منجر شود.
چیت ساز اضافه کرد: این رویکرد بعد از تجربه قطعی گسترده اینترنت در نوبتهای قبلی و با مطالبه صریح کسب و کارها شکل گرفت؛ به شکلی که در جلسات رسمی با حضور مدیران عامل پلت فرم ها و تشکل های بخش خصوصی با شهید لاریجانی بعنوان دبیر وقت شعام، تاکید شد که «قطع کامل اینترنت، پرهزینه ترین سناریو برای اقتصاد ملی است». ولی این مدل فقط در بحران کوتاه مدت کاراست! این طرح شیوه اجرای بسیار نامناسبی داشت و هنوز IP خیلی از کسب وکارها متصل نشده است.
معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با تکیه بر این که «اینترنت پرو ابزار توسعه ای یا امتیاز ویژه نیست» اظهار داشت: اینترنت پرو یک راه حل اضطراری برای حفظ حداقل کارکرد اقتصاد دیجیتال در وضعیت بحران است و چارچوب آن هم خارج از وزارتخانه و در سطح تصمیم گیری های امنیتی کشور تعیین می شود و نمی تواند جایگزین اینترنت بعد از پایان جنگ باشد.
چیت ساز در پاسخ به این سؤال که «آیا اینترنت پرو همان اینترنت طبقاتی است؟» اظهار داشت: اطلاق «اینترنت طبقاتی» به این موضوع، از نظر تحلیلی دقیق نیست و باعث خلط مفهومی می شود. اینترنت طبقاتی به معنای ایجاد نابرابری ساختاری و دائمی در دسترسی به اینترنت در وضعیت عادی است؛ یعنی گروهی از شهروندان به شکل پایدار به اینترنت با کیفیت تر یا بدون محدودیت دسترسی داشته باشند و سایرین از این امکان محروم باشند، در حالیکه اینترنت کسب وکارها ماهیت موقت و شرایطی دارد (فقط در وضعیت های بحرانی برای اتصال پایدار در همه شرایط) و مبتنی بر کارکرد اقتصادی و زیرساختی است، نه جایگاه اجتماعی افراد و هدف آن کاهش خسارت به کل اقتصاد دیجیتال کشور طراحی شده است و نه این که افراد خاص به اینترنت دسترسی داشته باشند ولی این طرح اینقدر بد اجرا شد که مزایای آنرا هم زیر سوال برد. بنابراین، این دو مفهوم از نظر فلسفه سیاست گذاری، بطورکامل متفاوت هستند.
معاون سیاست گذاری و برنامه ریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات در پاسخ به این سؤال که «آیا این نوع دسترسی مشکل کسب و کارها را حل می کند؟» اظهار داشت: در وضعیت بحران، اینترنت پرو می تواند از توقف کامل کسب وکارهای حیاتی پیشگیری کند و امکان ادامه حداقلی خدمات (پرداخت، لجستیک، پلت فرم ها) را فراهم آورد. همین طور می تواند شدت شوک اقتصادی را کاهش دهد؛ ولی نمی تواند همه مشکل را حل کند چون در اینترنت، شبکه مهم می باشد. بعبارت دیگر، این ابزار کاهش دهنده خسارت (Damage Mitigation) است، نه حذف کننده آن.
چیت ساز اضافه کرد: از منظر اقتصاد دیجیتال، این سیاست به علل زیر نمی تواند راهکار پایدار باشد چون اکوسیستم دیجیتال شبکه ای است. اگر کاربران عمومی دسترسی محدود داشته باشند، حتی با دسترسی کسب وکارها، تقاضا کاهش پیدا می کند و مدل کسب وکار مختل می شود. از جانب دیگر، خیلی از خدمات (APIها، پلت فرم ها، بازارهای خارجی) بدون اینترنت جهانی عملا غیرقابل استفاده اند. همچنین، بی ثباتی در دسترسی، حتی در صورت وجود اینترنت برای کسب وکارها، سبب افت شدید استفاده کاربران می شود. همین طور کسب و کارها به شبکه ای از تأمین کنندگان و مشتریان وابسته اند که همگی باید متصل باشند.
معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات اظهار داشت: در مجموع میتوان گفت اینترنت کسب وکارها یک ابزار ضروری در وضعیت اضطراری است؛ اما جایگزین اینترنت پایدار و عمومی نیست و نمی تواند به تنهایی مشکل اقتصاد دیجیتال را حل کند. راهکار واقعی، از منظر سیاست گذاری، حداکثرسازی پایداری اینترنت برای همه و حداقل سازی نیاز به استفاده از راهکارهای اضطراری است.
چیت ساز تصریح کرد: از نظر من، اینترنتِ طبقاتی، بازتولید نابرابری در زیرساخت حیاتی قرن هوش مصنوعی است که دسترسی متفاوت به اینترنت، عملا به معنای توزیع نابرابر فرصت، قدرت و حتی حقیقت است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب